معبود من !
اگر تو محرومم کنی ، کیست که روزی ام دهد
و اگر تو خوارم نمایی ، چه کسی یاری ام خواهد کرد؟
معبود من !
از غضب تو و فرود آمدن خشم تو به تو پناه می برم .
معبود من ! اگر من شایستگی در یافت رحمت تو را ندارم ، از تو سزاوار است که با گشایش
پهناورت ، بر منببخشائی .
معبود من !
اگر از من درگذری ، چه کسی از تو شایسته تر به گذشت می باشد .
و اگر عمرم به سر رسیده باشد و هنوز عملم موجب نزدیکی به تو نشده باشد ،
اقرار به گناهانم را نزد تو ، وسیله ودستاویز نزدیکی به سمت تو قرار می دهم .
معبود من ! همانا گناهانم را در دنیا پوشاندی و من به این پرده پوشی در آخرت
محتاج ترم
همانا در دنیا حتی نزد بندگان شایسته ات نیز گناهانم را فاش نکردی ؛
پس در روز قیامت ؛ نزد آنها که شاهد می باشند ، رسوایم مکن .
معبود من !
آن که تو را بشناسد ، ناشناخته نخواهد ماند
و هر کس که به تو پناه آورد ، به یقین ، خوار و بی مقدار نخواهد گشت
و هر که را تو به وی رو نمائی ، به آقائی رسد.
پروردگارا !
وارستگی کامل ، موهبتم فرما و دیدگان دل ما را به فروغ نظر به خودت ، روشن ساز
تا دیدگان دل ما ، حجاب های نور را از میان بردارد و به معدن عظمت متصل شود
و جان ما همچون شعاع ، به خورشید عزّ قدست آویخته گردد .
قسمتی از مناجات شعبانیه
