سلام بر تو ، ای بزرگ ترین ماه خداوند ، و ای عید دوستان او ! سلام بر تو ، ای گواهی ترین زمانِ هم راز

، و ای بهترین  ماه ها در روزها و ساعات !سلام بر تو ای ماهی که آرزوها در آن، نزدیک است، و

کارهای نیکو در آن سرشار است !سلام بر تو همراهی که بودنش گرانقدر و ارجمند، و نبودنش غم

انگیز و مصیبت بار ، و نقطۀ امیدی که دوری از آن، دردناک است!سلام بر تو همراهِ مهرورزی که چون

آمد، مونس وهم راز شد و شادی و سرود انگیخت، و چون به سر آمد ، وحشت افزود و دل هارا به درد

آورد ! سلام بر تو همسایه و همجواری که دل ها را به یکدیگر مهربان کرد و گناهان را کاهش داد .

سلام برتو همچنان سرشار از فرخنگی بر ما درآمدی ، و آلودگی های گناهان ما را شستشو دادی ! سلام

بر تو که که بِدرود تو از روی خستگی، و ترک روزه ات از ملال و دلتنگی نیست !سلام بر تو که پیش

از آمدن ، محبوبی ، و پیش از رفتن، مایۀ غم و اندوه ! سلام بر تو که چه بسیار گزند ها که به یمن تو ،

از ما روی گردانده ، و چه بسیار نیکی ها که بر ما فرود آوردی ! سلام بر تو و بر شب قدر : شبی که

بهتر از هزار ماه است ! سلامی که دیروز ، چه سخت خواستار تو بودیم ، و فردا چه بسیار مشتاق تو

خواهیم بود !

فرازی از دعای وداع با ماه مبارک رمضان، صحیفه سجادیه

 برای تلاوت قرآن ، آداب خواصی هست که با استفاده از آیات و روایات ، به برخی از آنها اشاره می شود :

1.    در حال طهارت و با وضو به تلاوت بپردازید .

2.    در حالی که مسواک کرده اید ، قرآن را تلاوت کنید .

3.    با صوت زیبا تلاوت کنید.

4.   با صدای متوسط بخوانید ؛ نه باصدای آهسته و نه با صدای بسیار بلند .

5.   در حال تلاوت ، با ادب و طمأنینه و رو به قبله باشد؛چه نشسته و چه ایستاده و اگر نشسته می خوانید تکیه نکنید .

از روی «مصحف»تلاوت کنید که نگاه در آن و تلاوت از روی آن ، ثواب خواصّی دارد و در روایات ، روی آن تأکید فراوان شده است .                  در روایتی از رسول اکرم(ص)چنین نقل شده است

خدای من ! من تو را به خودت شناختم ؛ با خودت و به واسطه خودت .

تو بودی که مرا به سوی خودت راه نمودی .

تو بودی که مرا به خودت خواندی و دعوتم کردی .

اگر تو نبودی و اگر تو نمی کردی ، من چه میدانستم که تو کیستی .

سپاس خدائی را که سزاست که تا صدایش میکنم ، پاسخم می گوید ؛ اگر چه

 وقتی او مرا صدا می زند ، من کاهلی می کنم .

و سهل انگاری برای پاسخ گفتن و جواب دادن .

سپاس خدائی را سزا ست که هر چه از او می طلبم ، عطا می کند ؛ اگر چه

 وقتی او در خواستی می کند یا چیزی می طلبد ،

من بُخل می ورزم و خسّت به خرج می دهم .

سپاس خدائی را سزاست که هر وقت بخواهم ، می توان صدایش کنم .

و هر گاه در پی خلوتی با او باشم ، بی هیچ واسطه ای می توانم داشته باشم

و او برآورندۀ خواسته های من است .

سپاس خدائی را سزاست که به غیر او دل نمی بندم و اگر هم ببندم ،

دلم را می شکند و پشتم را خالی می کند .

سپاس خدائی را سزاست که به او تکیه می کنم و او گرامی ام می دارد و دست

 نوازش بر سرم می کشد  

و به مردم تکیه نمی کنم که اگر کنم ، خوارم می کنند و تنهایم می گذارند .

سپاس خدائی را سزا ست که از من بی نیاز است ؛ اما با من دوستی می کند و

به من محبت می ورزد .

سپاس خدائی را سزا ست که با من بردباری می کند ؛ انگار که من هیچ گناهی

نکرده ام .

به گونه ای در من می نگرد ، انگار که هیچ خطائی از من سر نزده است

و با من طوری رفتار می کند ، انگار که هیچ لغزشی نداشته ام .

این خدا ، این خدای من به راستی ستایش برانگیز است ؛ به حقیقت ، دوست

داشتنی است و به واقع ، سجده کردنی .

راستی که محبوبی به خوبی او نیست و او معشوقترین من است .

نخستین میوۀ پیوند فرخندۀ امیر المومنین و حضرت فاطمه علیها السلام

، در شب نیمۀ ماه رمضان سال 3هـ . ق در شهر مدینه به ثمر نشست .

القاب آن حضرت عبارتند از : سید ، سبط ، امین ، حجت ، برّ ، تقی ،

زکی ، مجتبی ، زاهد ، سخی و کریم . آن حضرت در خلقت و سیرت و

شرافت شبیه ترین مردم به رسول خدا (ص)بوده و از این جهت شباهت

تامی به امام زمان روحی فداء داشته است ؛چرا که رسول خدا دربارۀ

حضرت مهدی موعود(عج)فرموده :

    آمد بهار ای عاشقان صد باغ گل تقدیمتان

     حلول ماه مبارک و پر فیض رمضان بر همه  تبریک     

    قبل افطار اون ته ته های دعاهاتون منو هم یاد کنین ممنون میشم 

                اللهم عجل لولیک الفرج مولانا صاحب الزمان