انسان خوشبخت،انساني است كه خداوند را درون خود دارد. ومي توان خوشبختي رو دريك دانه ساده شن صحرا يافت چون هر دانه شن،لحظه اي از آفرينش است،و جهان ميليونها ميليون سال را صرف آفريدن آن كرده است من خداوند را در زماني يافتم كه موفقيت را در زندگيم با توكل به ذات مقدسش به دست آوردم وباز زماني عاشقش گشتم كه شكستم ،آري من در برد و باخت زندگي فقط او را ديدم ......... كاش تمام دلها نور حق را مي گرفتند كاش آدمها به نسبت ديدي كه به خود داشتند بقيه را نيز مي ديدند كاش معني رفتن را مي آموختن كاش وقتي مي شكستند ديگر نمي شكستند.............................: قلبي داشته باش که هرگز سختي سنگ را به خود نگيرد و احساسي داشته باش که هرگز آزار دهنده نباشد . (چارلز ديکنز)
