راز شب

ماه آن شب خموش و سرگردان      روی صـحرا و دشـت مـی تابید

نـور غـم رنگ و حـزن پـرور مـاه       هـمه  جـا را نمـوده  بـود سـپید

دانـه دانـه سـتاره بـر  رخ چـرخ      هـمچـو  اشـک   یـتیم  مـیلرزیـد

خوب گسترده بود خاموشی

 بـر جـهان  پـرده  فـرامـوشی

مـرغ  شـب  آرمـیده بـود  آرام      چـشـم ایـام رفـته بـود بـه خواب

سـایه نـخل هـا به چـهره نـور      از سـیاهی کشیـده بـود حـجـاب

باد در جستجوی گمشده ای      چرخ می زد چو عاشقی  بی تاب

غرق شهر مدینه سر تا سر

در سکوتی عمیق و رعب آور

مـی کشید انتظار خـاک آن شـب        مـقـدم    تـازه   مـیهمـانی    را

مـی  ربـود از کـف  گـران  مــردی      آسـمـان  هـمـسـر  جــوانی  را

آتـش مــرگ مـادری می سوخت      دل  اطــفال  خــسته جــانی  را

 مــردم  آرام  لیـک  آهـستـه

نوحه گر چند طفل دل خسته

بر سر  دوش  جسم  بی جانی       حمل می شد به نقطه ای مرموز

همه خواهان به دل درازی شب      گر چه شب تلخ بود و طاقت سوز

تـا مـگر  راز شـب  نگـردد فـاش      نَـبَرد  پـی  بـه  راز  شـب  دل  روز

راز   شـب   بـود    پیـکـر    زهــرا

که شب آغوش خاک گشتش جا

راز شـب  بـود  بـانـویی  مـعصـوم     کـه چـو مـردی از زمـانـه نـزاد

هـیجـده سـاله بـانویی پـُر  شـور      کـه سیـه کـرده چـهـره  بیـداد

بانویی کـز سـخن بـه محـضر آن      ریخت  آتـش به  جـان  استبـداد  

 بانویی شیر دل ،دلیر و شجاع  

که نمود از حقوق خویش دفاع

گـر  چـه  زن بـود  لیـک  مـردانـه      از قیـام آتشی عظـیم افروخت 

شعله ای برکشید از دل خویش      که سیه خرمنِ ستم را سوخت

درس احـقاق حـق و دفـع ستم      بـه جهـان و  جهــانیـان آمـوخت

مردم خفته را ز خواب انگیخت

آبـروی  ستمگــران  را   ریـخت

  استاد شهریار