وقتی روز رو با بد خلقی شروع کنی، دیگه همه چی رو بد میبینی حتی اگه

در اوج سروری پاک باشی همش نق می زنی و از روزگار شکایت می کنی

که ناگهان شاید یکی از درونت فریاد بزنه بسه دیگه . یک لحظه ساکت شو

خسته م کردی ، خسته .  چقدر شاکی هستی !

اومن موقع است که روح پاک یه تلنگر بهت میزنه و یا مثل من

یک دوست یک عزیز برات یک مسیج میفرسته:

بی طاعت دین بهشت رحمان مطلب / بی خاتم حق ملک سلیمان مطلب

که شاید حالیم شه دارم چه بلایی سر خودم میارم، که  زدم به جاده خاکی

اگه زیاد غرق نشده باشیم شاید شانس بیاریم و درک کنیم.

دراون لحظه بی درنگ باید گریخت ، از این من عاصی ، از بی خودی ، از مرگ وجود

فرار از سکون ، فرار از افکار شیطانی ، سخته ولی باید دست و پا زد

تا از بند دامها آزاد شد

و فرار کرد 

دل که گرفت و زمزمه گریه در بغض گلو آهسته بگوش رسید

باید سریع کفشها رو پوشید و رفت  . اون لحظه زمین جای خوبی نیست

یا حداقل باید رفت یک گوشه ای که به آسمان نزدیکه یا مثل آسمونه

کویر خوبه چون وقتی اونجائی و به آسمون خیره میشی

انگاری اگه کمی دستتو ببری بالا با انگشتات میتونی حسش کنی

...

دریا هم خوبه یک ساحل با یک دریا آسمون که خودت باشی و دریا

اونجا هم وقتی گریه میکنی و سرت پایین؛ آسمون جلوی چشماته

منم میخوام امشب فرار کنم بهترین فرصته

گوش کن ... بارون میاد ، آروم ، چیک، چیک، چیک

زیبا ترین صدای بارونیه که تا حالا شنیدم  و اگه بخوام اشک بریزم

صدا در لابلای قطرات غرق میشه و دیگه خجالتم نمی کشم

..........

سرزمین من از کویر دور، دورِ دور . ولی من کویرم ، چه فایده یک کویر بی آسمون .

پس چشمها رو میبندم و کفشهایم را به پا

دل میزنم به ساحل با همون یک دریا آسمونش

زانوها رو به بغل میکشم و بغضم را در فضای خلوت ساحل رها میکنم

صدای ناله ام اینقدر بلند میشه که شیشه بغضم را میشکنه و از آواز بارون سبقت میگیره

و فریاد تنهایی ، خستگی ، درماندگی ، این من عاصی رو میشه از تک تک سلولها احساس کرد

و خدایم صدایم را میشنود ... چون همیشه

خدایا تنهایم تنها ، و هراسان از اینکه  مرا به حال خود رها کنی

مرا از این ساحلِ دریایِ رحمتت بی نصیب بر نگردان که بیچاره خواهم شد